Anders dat de grotere XC90 is het nieuwe kleinere broertje eerder een cross-over dan een SUV. Niet hoog, log en statig maar vlot, dynamisch en sportief. Dat de XC60 een echte cross-over is, blijkt duidelijk aan de combinatie van grote 20-inch velgen (die de Volvo geschikt lijken te maken voor elk type ondergrond) met een sensuele, schuine achterzijde die je eerder met een coupé (of beter nog: shootingbrake) zou associëren. Aan de voorzijde zien we nog steeds een tamelijk rechtop staande grille, maar het logo is 3 keer zo groot als bij de huidige productiemodellen van het merk en het zit niet meer opgesloten in een vierkant. Het logo heeft als het ware meer bewegingsvrijheid gekregen en dat lijkt ook gegolden te hebben voor de ontwerpafdeling. Die wordt namelijk sinds enkele jaren geleid door Steve Mattin. Mattin wil de modellen van Volvo een voornamer uiterlijk geven en daarmee de begerenswaardigheid en bezitsdrang van de Zweedse producten sterk verhogen.
De XC60 deelt zijn lettercombinatie met de XC90 en de XC70. Toch mogen de drie modellen van Volvo voor wat betreft vaardigheden in het terrein niet over één kam worden geschoren. De XC60 is primair ontwikkeld voor stijlgevoelige automobilisten die het asfalt zelden of nooit zullen verlaten. Wie de gebaande paden denkt te gaan verlaten, kan beter voor een XC70 of XC90 kiezen, zo laten de Zweden weten. De XC60 rijdt zeker sportiever dan het laatste model, dat het nog moet doen met het onderstel van de vorige generatie S80. De XC60 maakt gebruik van een nieuw platform, dat door diverse merken van het Ford concern gebruikt word: naast Volvo (V70/XC70, nieuwe S80) ook Ford (Mondeo, S-Max, Galaxy) en Land Rover (Freelander). In dit overzicht domineren klassieke personenauto’s en zo laat de XC60 zich ook rijden. Overhellen doet de cross-over amper en het weggedrag van het testmodel was opvallend zwierig en lichtvoetig. Enige kritiekpunt was de nogal stevige vering, maar niet vergeten moet worden dat het hier gaat om een (handgebouwd) prototype. Dat de XC60 geen tandenloze tijger is, blijkt uit het feit dat permanente vierwielaandrijving en Hill Descent Control standaard aanwezig zijn.
Zodra je instapt, valt de goede overzichtelijkheid van de XC60 op en wekken zowel het grote panoramadak als de witte bekledingsmaterialen een erg ruimtelijke indruk. De optisch los staande ‘waterval’ middenconsole (inmiddels één van de visitekaartjes van het merk) ontbreekt vanzelfsprekend niet, maar de kloeke bedieningsknoppen zijn vervangen door toetsen, die in combinatie met de witte kleurstelling van de console een grote iPod lijken te maken. Aan de stoelen lijkt evenwel niks veranderd te zijn; die zitten als vanouds nog steeds uitstekend. Markant en meer dan een stylinggimmick zijn de 'paardenstaart' openingen in de rugleuning, welke de ventilatie verbeteren en die voor een beter zicht zorgen, zowel voor de bestuurder als die moet inparkeren of voor kinderen indien de voorpassagierstoel niet bezet is. De overzichtelijkheid van de achterzijde is trouwens sowieso goed dankzij de ver naar beneden doorlopende, glazen achterruit.
Al met al is dit nóg een pijl op het hart van de consument met de XC60.